De Kora

De kora is voor mij meer dan een instrument.

Ze draagt een herinnering.

Oorspronkelijk is de kora uitgevonden door een vrouw in West-Afrika.

Later zijn het vooral mannen geweest die haar in de wereld hebben laten klinken.

Dat gegeven raakt me diep: het vrouwelijke dat ontstaat, het mannelijke dat draagt en uitdraagt.

In de vorm van de kora komen die twee samen — zichtbaar, voelbaar, hoorbaar.

In Afrika wordt de kora bespeeld door griots en jeli’s.

Zij zijn geen entertainers in de moderne zin, maar hoeders van wijsheid.

Troubadours, verhalenvertellers, muzikanten, maar ook spiegels en coaches van de leiders van het volk.

Met hun muziek en verhalen herinnerden zij leiders aan de liefdevolle bron in zichzelf —

de plek van waaruit de meest integere beslissingen genomen kunnen worden.

Dát is wat mij inspireert.

Niet muziek als versiering, maar muziek als herinnering.

Niet spelen om te imponeren, maar om iets wezenlijks aan te raken.

Om mensen — leiders, groepen, individuen — terug te brengen naar hun hart, hun menselijkheid, hun innerlijke waarheid.

Ik speel geen traditionele Afrikaanse liederen op de kora.

Ik eer haar oorsprong, maar ik volg mijn eigen stroom.

Mijn muziek beweegt zich in een wereld van fusie:

Keltische invloeden, oosterse kleuren, intuïtieve klanklandschappen.

De kora wordt een bedding — een dragende grond — waarin mijn stem vrij kan improviseren.

Ze ondersteunt, ademt mee, opent ruimte.

Mijn stem hoeft niet te vechten, niet te leiden, maar mag zweven, dalen, breken en weer thuiskomen.

Samen creëren ze een veld waarin tijd vertraagt en iets ouds én nieuws tegelijk voelbaar wordt.

De kora herinnert mij eraan waarom ik muziek maak.

Niet om iets te bewijzen, maar om te dienen.

Om via klank te herinneren aan liefde, aan verbinding, aan dat stille weten in ons allemaal.

Dat is waarom zij mij inspireert.

Omdat zij mij verbindt met een lijn van herinnering —

en mij tegelijk volledig uitnodigt om mijn eigen stem te volgen.